प्रिय आकाश,
लाल सलाम!
भित्ते राष्ट्रपतिको संज्ञा दिने सबै राजनीतिक पार्टीलाई धुलो
चटाउँदै हाम्रा कमरेड प्रचण्ड भित्तामा नभई वास्तवमै नेपालको प्रथम राष्ट्रपति हुने सम्भावना
बढेको छ। जनताले परिवर्तनको पक्षमा भोट गरेका छन् , देश युगान्तकारी परिवर्तन तर्फ उन्मुख
हुँदैछ। हिजो माओवादीको खेदो मात्र खन्ने सञ्चार माध्ययम पनि अहिले हाम्रै महिमागानमा
तल्लिन छन्। तिमी त समाचारको किरो, सुनेकै हौला। देशलेे आर्थिक, सामाजिक, राजनीतिक
क्षेत्रमा काँचुली फेरिरहेको बेलामा हाम्रो प्रेम पनि यथास्थितिवादीको कथा नबनोस् भन्ने हेतुले म
यो पत्र कोर्र्दै छु। प्रेम परम्पराको अध्ययन गर्दा प्रेम पत्रलेखन पनि पुरुषहरुकै विभागीय काम
भएता पनि मलाई त्यो परम्परा तोड्दा कुनै दुख छैन। अरु पार्टीले हार्ने ठाउँमा र हाम्रोले
सकेसम्म महिला उम्मेदवारलाई टिकट दिएता पनि जित हाम्रै वर्गको भयो। त्यही जितको स्वाद
लिँदै म आफ्ना ‘वैज्ञानिक’ तर्कद्वारा हाम्रो प्रेममा परिवर्तनको आवश्यकता औंलाउने चाहन्छु। कुरा
तर्क सङ्गत लागे जित हाम्रै हुनेछ, नलागे हार पनि हाम्रै। यस पत्रले हामी बीच वैमनश्यता ल्याए
त्यसको जिम्मेवारी पनि म कमरेड माधवकुमार नेपालले जस्तै यस प्रेमबाट राजीनामा दिएर
गर्नेछु।



Basanta 12:30 pm on April 24, 2008 Permalink |
I wonder how and what ‘new’ Nepal emerges now—
But this writing was very good.
Kishan 9:32 pm on May 15, 2008 Permalink |
cool!! kati ramro love letter lekheko ni! I think you are one of those too few people I see in blogs, who has honestly expreseed the reality through this love letter. I am sharing my flat with one Maoist Army and one Nepali Army. I will also write if I get anything interesting about them….
Chhatima hat rakhera lekheko raichha, ramro lagyo..